|
Eerdere lofuitingen over de kaartverkoop moeten enigszins getemperd worden, want de AFFF-kassa bleek met name omringd te zijn door lange rijen. Netjes op tijd ruim een uur vantevoren aanwezig te zijn om al de reserveringen in één keer op te halen, resulteerde in over drie episodes verspreid ruim twee uur staan wachten. Het is gewoon vervelend om met nog slechts twee mensen vóór je, bericht te krijgen dat enkel kaartjes voor de eerstvolgende voorstelling worden verstrekt. Daar sta je dan met je handvol vrijkaarten in de aanslag, om te vermoeden dat je na de eerste film direct weer zo halverwege het Leidseplein kunt aansluiten. Licht frusty zijn ook de net iets te vaak optredende technische problemen waar het festival mee kampt, zaalswitches gaan wat slordig, maar het is allemaal zeker niet onoverkomelijk. Het zijn echter wel tekenen van in toom te houden expansiedrift. Hou de omvang zoals het nu is: er valt een week lang gevarieerd te genieten en elke dag kom je festivaldirecteur Jan Doense wel ergens tegen, zo hoort het! Japanimation-freaks zijn regelmatig vervelende mensen, met hun opdringerij en lachwekkende neerkijken op iedereen die het briljante van geflits en gebliep ter discussie durft te stellen of nog enige waardering heeft voor traditionelere tekenfilms. Sterker nog, geleuter van dergelijke lulletjes zorgde er bijna voor dat anime in welke vorm dan ook voorgoed werd verbannen uit de persoonlijke filmagenda. Yep knulletjes, zo help je je passie dus aan een gezonde dosis desinteresse, maar daar is het je in je trieste zoektocht naar het zo apart mogelijk willen zijn, waarschijnlijk nog om te doen ook. Niets ten nadele van welke film dan ook trouwens, want het AFFF bood weer een gezellige selectie, Paprika als publiekstrekker. Dromen en realiteit vermengen hier amusant, met wandelende koelkasten die door Dr. Snuggles in de gaten worden gehouden, sf-wetenschapsgebrabbel overstemmend. Droomwerelden, inclusief grappige kruisbestuiving, zijn chaotisch en er valt daarom terecht regelmatig geen touw aan vast te knopen. Zie in dit kader ook typisch 'doe maar normaal dan doe je al vaag genoeg'-geval XXXholic, waarin het onvoorstelbaar irritant gillende hoofdfiguur om een of andere reden een herenhuis vol exorbitante verzamelingen bezoekt. Zielig meisje voor de traan, vreemd wezentje voor de lach, het is allemaal erg doorzichtig en zelden leuk. Beter is de nostalgie van The Place Promised in Our Early Days. Begonnen wordt met jeugdbeloftes, leidend tot daden met wellicht zelfs politieke ondertoon. Twee jongens, een meisje en een vliegmasjien doen het rustigan en blijven hun leven lang dromen van die heeeeele hoge toren aan de horizon. Parallelle universa worden geïntroduceerd en dat is lichte teleurstelling in een verhaal dat de charme vooral uit lieftalligheid haalt, magie gaat echter nergens verloren. En er loopt een lieveheersbeestje over een hand, dat zomaar door lijkt te wandelen op de arm van tijdreismeisje Makoto in The Girl Who Leapt Through Time. Altijd vertederend, dit soort overeenkomsten tussen verschillende films. Animatie is nog simpeler, maar materie ontroerender én grappiger. Geslaagde gniffelmomenten en aangestipte tijdloosheid van kunst zijn slechts twee van de vele positieve aspecten in een film met frisse insteek op welbekend thema. Uitgangspunt is sowieso geniaal: vreemd gedrag van jongedames valt te verklaren door springerigheid met bijwerkingen. Het wordt zelfs neergezet als normaalste zaak van de wereld, een zachte bries door zware psychologie. Een hooguit net iets te uitgerekt slot laat vervolgens ziet wat je nog meer met tijd kunt doen. Lief hoor.
Aangezien het festival nog bezig is en uitsmijter Poultrygeist het persoonlijke klassement goed mogelijk in de war gaat schoppen, zullen Denemarken, eieren, kannibalen en andere hoogtepunten wellicht nog niet morgen online staan, maar dan toch zeker en vast overmorgen. Maar jullie zijn al zo lang alleen geweest!
'I'm all ears..' In het donker iemand naast je hebben is essentieel, maar soms ook onvermijdelijk. Festivalgangers weten al vrij snel welke plek ze in de zaal moeten hebben voor hun eigen optimale genot. Dat is lang niet altijd volledig in het midden, zeker lange benen zoeken vaak toevlucht tot de uiterste zijkanten, daar waar nog wel eens een stoel op uitzonderlijk ruime positie staat vastgeschroefd. Zaal 2 biedt naast de pilaar twee prima plaatsen, waar je óf lekker rustig zit, óf gezellige aanspraak hebt. Regisseur Jim Mickle plofte voor zijn Mulberry Street naast me neer en klopte na afloop mij op de borst voor het gezelschap. En dan is het logisch om even terug te bedanken, zelfs voor een weinig memorabele rattenzombiefilm. Het gegeven is leuk: Manhattan gaat in quarantaine aangezien de bewoners in ratten veranderen. De vraag blijft een beetje waarom deze dan meteen mensen gaan aanvallen, maar dat soort vragen doemt sowieso enkel op als er niet voldoende entertainment is. Geginnegap van de maker over budget (de rat - tevens te zien in The Departed - was de duurste acteur) is altijd genoeg om alsnog glimlachend de zaal uit te komen. De tweede leuke ontmoeting volgde bij Easter Bunny, Kill! Kill! van inmiddels held Chad Ferrin, die wegens vliegangst dan maar maatje tevens hoofdrolspeler Timothy Muskatell de honneurs liet waarnemen tijdens een middernachtelijke screening. Ik schudde deze George Baker lookalike zijn verrassend zachte hand en bewonderde oprecht drie meesterwerken op rij (na Unspeakable en The Ghouls). De paashaas-splatter is grimmiger dan de poster doet vermoeden, hooguit één tandje lichter dan zijn voorgangers. Maar daarvoor is de humor inzien van iemand die zichtbaar gefrustreerd het laatste velletje pleepapier trekt, terwijl zijn maat in de gang doormidden wordt gezaagd, essentieel. Tevens zeer geschikt voor mongolen die zichzelf niet te serieus nemen en liefhebbers van de beste metafoor voor de mensheid in het algemeen: Muskatell als vieze, ranzige, smerige klootzak, tussen de hoeren, coke en algeheel nihilisme. Wraak is heerlijk zoet. Terug naar zonlicht, veelzijdig aangenaam schijnend vanuit Denemarken. How to Get Rid of the Others van Anders Rønnow Klarlund biedt een synopsis om van te watertanden: de overheid besluit de doodstraf in te voeren voor iedereen die geen concrete bijdrage aan de economie levert. Komedie is gegarandeerd, maar dicht bij eigen bed liggende materie heeft de neiging om perféct verbeeld te moeten zijn, of anders simpelweg niet te werken. Het is niet scherp genoeg, niet grappig genoeg, niet echt genoeg, doch zeker een aanrader. Publiekelijk stukken lager gewaardeerd (mijn uitgedeelde maximale score was één van de vier van de achtenveertig) en veel beter is Offscreen, met Nicolas Bro in de langverwachte meesterrol. Hij vraagt regisseur Christoffer Boe om advies hoe zichzelf en zijn echtgenote te filmen om zodoende een huwelijk te redden, maar het geplande liefdessprookje neemt ernstig realistische wendingen. Neerwaartse spiraal pur sang, waarin het echte leven wordt geacteerd en het acteren geleefd, Bro meer dan briljant. Van ietwat zachtzinniger kaliber is Pure Hearts (of Rene Hjerter, wat is het toch een prachtig taaltje), door ene Kenneth Kainz. Een simpele jongen wil enkel contact met zijn droommeisje en wordt opgejaagd als psychopaat. Gecompliceerd en tegelijkertijd ultraromantisch is het feit dat zij een actrice in een oude film is, waarvan hij wegens opnameproblemen het einde nooit heeft gezien. De reis naar haar flatje zit vol hybride goed en kwaad, de uiteindelijke confrontatie is droevigjes aandoenlijk. Grootschalige doch intieme passie voor alle wonderen der film loopt er als rode danwel zwart/witte draad doorheen en leven imiteert kunst minstens zoveel als andersom. Pure Hearts is down to earth hemels, de beste film van het festival.
'the power of Mel Gibson's box office compells you!' Tot in de puntjes geregeld mooie films zijn net zo niet per definitie goed als de zorgvuldig bewust lelijke. Ronduit verkeerd als 'martial arts spektakel' gemarket Jade Warrior (Jadesoturi, Antti-Jussi Annila) heeft tijd nodig om te rijpen. Als ballet en opzichtige thema's als hoop en reïncarnatie eenmaal doorsijpelen en hedendaags Fins en traditioneel Chinees steeds aanstekelijker kruisen, volgt er nog veel genietbaars. Als klap op de vuurpijl wordt een simpele doch onbegrepen waarheid aangestipt: eenzaam is erger dan dood. Nog meer categorie 'laten bezinken' is The Abandoned, langverwachte samenwerking tussen de extréém fascinerende relatief nieuwe horrornamen Nacho Cerdà en Karim Hussain. Traditioneler is dit zeker, over een bange dame, een donker bos en een eng huis, maar de krakende, snijdende uitvoering is subliem. Het naar de oppervlakte sijpelende jeugdtrauma als reden voor een creepy film is zeker de laatste jaren nogal uitgemolken. Des te knapper dat deze film, ondanks twijfelende teleurstelling, erg lang door blijft spoken. Niet op het AFFF, dus verplichte kost op een vrij middagje: Sunshine, beste sf sinds Contact en dat is bepaald geen klein compliment. Verreweg de beste Danny Boyle tot nu toe (ook dat is bepaald geen..) is een hallucinerende trip met overdonderende contrasten: loeiheet en stervenskoud wisselen elkaar in rap tempo af, terwijl de rust bewaard blijft. Als Mercurius voorbij is gegleden en immer interessante kwesties als het morele dilemma van het voor het collectief opgeofferde individu, even naar de achtergrond glijden om plaats te maken voor aan vervanging toe zijnde zonnepanelen en andere actie, blijkt entertainment ook al van zeer hoge kwaliteit. Dit is meer dan overduidelijk een ode aan diverse klassiekers, maar eigen smoel is niet vergeten. Zie ook The Fountain, waarin Darren Aronofsky alle registers opentrekt, de plank vollédig misslaat en noopt tot ongehoorde kwalificaties. DIT is pretentieus geneuzel! En opeens voelde ik me vies. Een kale boomknuffelaar, een boerelullige wetenschapper die tot conquistador wordt verheven, een letterlijk tuintje op de buik en vele andere visuele masturbatie, maken van de stervende echtgenote een koningin. Wierook is lekker, tarotkaarten zijn humor, maar dit is new age crap van de hoogste orde, bleep. Maar ja, dan staat er zo na afloop een aandoenlijk stelletje duidelijk nét iets langer te zoenen dan zonder de film zou zijn gebeurd en is daarom glimlachen weer tig keer belangrijker dan welke mening ook.
Morgen de laatste aflevering, drie meesterwerkjes!
'I don't want you to get scared..' De AFFF-catering wordt met het jaar beter, grote vraag blijft echter waarom melk 'enkel Night of Terror' beschikbaar was. Vier flesjes bier vervangen door acht pakjes melk kan niet te veel gevraagd zijn en er is vast wel een markt voor, ook tijdens het reguliere programma. Tevens voor fijnproevers is Grimm Love (ook bekend als Rohtenburg en Butterfly: A Grimm Love Story), waar absurde controverse rond heerst. Dat de échte Duitse kannibaal protest aantekende tegen het gebruik van zijn naam, is begrijpelijk, maar deze uiterst delicate verbeelding van eenzaamheid is allesbehalve gruwelijk. Grauw grijs, vaal blauw doch weinig rauw wordt toegewerkt naar de verlossing, terwijl een studente steeds meer met eigen obsessies in de knoop raakt en dus gothic wordt. Opening van de film voelt ongemakkelijk, met keurige flashbacks. Het is dan ook een warme verrassing dat poëzie toch nog rijkelijk gaat vloeien en stiekem een zeer mooie ontknoping volgt, op exact het correcte moment afgekapt. Twee mannen hebben écht niets anders meer dan elkaar en hun perfect in elkaar hakende hunkeringen. Dat fascinerende gegeven stemt tot nadenken. And now for something completely different: als een film geopend wordt met een ondode, anale impuls, dan heeft Lloyd Kaufman er geregisseerd of geïnspireerd altijd iets mee te maken. Slettestudentes doen experimenteel, zelfmoordterroristes dragen ook wel eens een bikini en kipburgers na afloop smaken zelfs vegetariërs goed. Poultrygeist: Night of the Chicken Dead is nog beter dan verwacht. Special effects zijn indrukwekkender dan ooit, muziek is briljant en hoofdrollen zijn fris en sappig. Op veel fronten is deze doldwaze, hilarische en niet te vergeten dijenkletsende actiecomedy te Tromagistraal voor woorden: pijn aan kaken doet ongetwijfeld minder auwa dan een bezem door het geslacht. Je zou er bijna massasuïcide verwachten. Die is echter bewaard voor The Kovak Box (Daniel Monzón), waar zonder Argento-affiniteit maar niet aan begonnen moet worden. Dit is namelijk een zeldzaam perfecte ode, met Gloomy Sunday in de uitvoering van Billie Holiday als sfeervolle rode draad. Er wordt in eigen nek gesneden, pistoolschoten knallen vooral in dolby keihard en ook een pompende verkeersscène is niet vergeten. Bovenal is het een ingetogen thriller over een geflipte wetenschapper en zijn rennende marionet. Non-fictie schrijft zichzelf.
Maar paradijsvogels zijn leuker dan kannibalen! (Menni, Kleine Dingen 2007) |
