|
Nuchtere Amerikaanse remakes van Aziatische droomfilms, is er een ergere plaag? Ja, dat zijn de mensen die maar blijven vertellen hoe erg die plaag is. In het geval Il Mare 'tegenover' The Lake House is analyse van verschil en overeenkomst helemaal niet meer aantrekkelijk, omdat ze allebéi een kalmte bevatten die het niet verdient zeer kritisch behandeld te worden. Het Koreaanse origineel is zachter, de nieuwe echter frisser. De tijdreisbrievenbus is van een kunstwerkje tot functionele bak gedegradeerd, maar dat doet aan het charmant simpele gegeven en de romantische uitwerking daarvan niets af. Sandra Bullock weet zowaar een prima Meg Ryan neer te zetten. En met muziek van Rachel Portman, gecombineerd met Nick Drake en Paul McCartney, is de cappuccino-sfeer snel gezet en de soundtrack direct gekocht! Dit zijn bij uitstek films om bij te beseffen dat acteurs ook maar mensen zijn én andersom, dat wegzakken met een glimlach een voorrecht en geen schande is én dat tijd fascineert. Want niet uit te sluiten valt dat als de remake twee jaar terug al was gekomen, de huidige waardering minder was geweest. De getoonde poëzie van voedsel is erop achteruit gegaan, schoonheid van architectuur is geklommen. Wachten is een kunst!
(Menni, Kleine Dingen 2006) |
