'I found God..'

Schaken met de dood is simpele symboliek, dobbelen om hoeveelheid kerels die je mogen 'verkrachten' is eenvoudigweg walgelijk. Het ene spelletje is niet béter dan het andere, ze bestáán allebei en hebben hun eigen zin of juist gebrek daaraan. Kleine Dingen doet graag aan microfilosofie, dat is nou eenmaal de aard van de agnost. Ik hou niet zo van beweringen over waarheden, van nadenkers die plezierhebbers de huid volschelden en andersom. Maar ja, dat krijg je, als Mermaid in a Manhole tot oprecht overpeinzen stemt en er hooguit één ander persoon is die dat begrijpt. Meest voor de hand liggende reaktie is dan keihard te roepen dat iedereen die er anders over denkt, ongelijk heeft. Ik kies er echter liever voor te luisteren, zoek liever naar overeenkomsten dan verschillen. Het schijnt dat je alles in je leven ooit geprobeerd moet hebben, helaas wordt in dat kader cocaïne vaker genoemd dan Bergman. In zowel Det Sjunde Inseglet als Havoc kijken mensen dood in de ogen, het grote verschil is dat de eerste bol staat van de symboliek en de tweede aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Beide aanpakken hebben zo hun bestaansrecht en nut. Zwart/wit zijn beide films op hun eigen manier, met ondermeer kekke capes en rappende blanken.

Films zijn vooral interessant om reakties die ze uitlokken, emotioneel danwel filosofisch. Het lijkt er dus op dat Det Sjunde Inseglet in dat opzicht slaagt, want als deze door de elite tot 'meesterwerk' verheven 'klassieker' érgens boeit, dan is het wel in de erop volgende inhoudelijke discussie. Om achter de zin van het leven te komen, is er voldoende stof tot nadenken aanwezig. 'Gelukkig worden' is een veelgenoemd doel bij idealisten, die vaak juist door die illusie depressief zijn geworden. Wat als de zin van het leven uiteindelijk toch, zoals kinderen (die wel vaker gewoon gelijk hebben) altijd beweren, het hebben van een hoop plezier blijkt te zijn? Dan komt Havoc weer om de hoek kijken, waarin pleziertjes dodelijk verraderlijk zijn. Feesten tot je er letterlijk bij neervalt, omdat dat zo 'puur' is, de triestigheid straalt er volop vanaf. Feit is dat ik bij beide films in gelijke mate in gedachten verzonken zit én dat ze me in ongeveer gelijke mate matig vermaken. Meer bewijs dat ze dus nagenoeg hetzelfde zijn, is er niet, of het moet al zijn dat Max Von Sydow een betere acteur dan Anne Hathaway actrice is. Dan begeven we ons echter weer op het gammele pad der lineaire waardering en onzinnige vergelijking. Luister goed en trek zelf je conclusies.

'why are we here? - plastic, asshole..'
(George Carlin)

(Menni, Kleine Dingen 2006)