'allright, the total truth.. I lied because I wanted to make myself seem more interesting..' Films van de dag: Guinea Pig: Devil's Experiment (1985) vs. Confessions of a Teenage Drama Queen (2004, Sara Sugerman) Lindsay Lohan, Adam Garcia, Glenne Headly, Eli Marienthal, Megan Fox, Pedro Miguel Arce Welke film zou je het liefst nooit gezien hebben? Vraag het achtereenvolgens aan een gore-freak en een pubermeisje en de twee antwoorden verschillen waarschijnlijk behoorlijk van elkaar. Toch hebben ze allebei gelijk als ze de waarheid spreken. De gefrustreerde maniak zal hooguit nog toegeven een meid als Lohan graag óók eens een bak met maden over het gezicht te gooien, waarbij dan maar in het midden gelaten moet worden of dat uit opwinding of afkeer is. Het huppelkutje is dan allang monddood. Wat is zieker? Maar geen genoeg krijgen van vliegtuigen die een gebouw binnen vliegen of tienermeiden kunnen waarderen vanwege hun spontaniteit? Ik ken een nét meerderjarige meid bij wie de muur van de kamer niet te zien is door de vele Orlando-posters, die ik Confessions of a Teenage Drama Queen graag zou aanraden. Ik ken ook een nog nét niet meerderjarige meid die Harmony Korine noemt als favoriete regisseur, voor wie Guinea Pig: Devil's Experiment geen enkel vraagteken zal veroorzaken. Het zijn dus twee volstrekt verschillende meiden, dat is oppervlakkig bezien inderdaad correct. Maar de verterende onzekerheden en pijnen zijn voor de volle 100% precies hetzelfde. Per saldo zijn alle gevoelige mensen even ongelukkig, daar heeft intelligentie, cultuur, gedrag of kleding totaal geen invloed op. 'Gevoeligheid' is een verraderlijke term. Een meisje dat hoort dat haar favoriete band uit elkaar gaat en in onbedaarlijk janken uitbarst, kán 'overgevoeligheid' verweten worden. Een adolescent die in slaap valt bij het zien van de meest gruwelijke martelingen, kán 'ongevoeligheid' verweten worden. Maar als zij later 'zakenvrouw van het jaar' wordt (stemmen uiteraard enkel mogelijk per sms) en met hem getrouwd is, dan kon best wel eens geheel terecht terug worden verlangd naar vroeger en het onbezoedelde oog. Welke scènes zijn legendarisch? Vraag een filmhistoricus over Buñuel's Un Chien Andalou en ook hij zal al dan niet schoorvoetend 'het oog' ter sprake brengen. Vraag Charlie Sheen over Guinea Pig en hij zal een zelfde opmerking maken. Charlie Sheen wordt vaak wat dommig afgeschilderd, waarbij schijnbaar nooit rekening wordt gehouden met de mogelijkheid dat hij déél uitmaakte van de promotiecampagne toen hij de FBI belde om een snuff-movie te rapporteren. Daar waar heel veel passages beargumenteerbaar 'nep' zijn, is 'het oog' verdomde sterk gedaan. Sterker nog: de gedachte dat hier wel eens naar een écht doorboord mensenoog kan worden gekeken, met alle fake eromheen als dekmantel, is zeer intrigerend en een les voor politieke verslaggevers (tussen onthoofde Amerikanen door). Rest alleen nog iets positiefs te zeggen over Confessions. Dat is niet eens moeilijk: de verplichte kleedkamer-scène bevat totaal geen naakt! En om weer even historisch correct te worden: Monroe was ook niet altijd even diepgaand. 'he severed segments and secretly liked that.. he always had the time to speak with me, I liked him for that..' (Interpol - Roland) (Menni) © Kleine Dingen 2005